Bu gerçeklik algısının ne yazık ki her zaman farkında olamıyoruz. Olmamamız da gerekir. Her anı bu derece farkındalık ile yaşasak sanırım birçok açıdan çıkmaz bir sokağa girmemiz kaçınılmaz olacaktır. (Tabii bu da bir varsayımdan ibaret. 🙂 ) Her anın tadını çıkarmak hakkımız fakat bir de bazı durumların dişlinin bir çarkı gibi ilerlemesi gerektiği gerçeği var. Şöyle bir düşünelim. Hoşumuza gitmeyen fakat mecburen yaptığımız gibi olaylar vardır. Bu olayların üzerine tüm farkındalığımız ile gidersek muhtemelen işin sonunu getirmekten vazgeçebiliriz. Bu durumdan kurtulmak için de algılarımızı nispeten kısıtlar ve olayı gerçekleştiririz. Örneğin, insanlar fotokopi çekmeyi sevmiyor olabilir. Günlük tabir ile bu konu bize ayak işi gibi gelebilir. Fakat tüm gerçeklik ile birlikte bunu ortaya koymak zorundaysak çok fazla zaman kaybetmeden gidip o fotokopiyi çeker ve eylemi sonlandırırız.

Yaşam da kimi durumlarda tam olarak böyle. Çok fazla zihnimizi yormadan gerçekleştirdiğimiz zincirler yuvası. Bizim için asıl önemli olan ise bu zincirlerin yaşamımız üzerindeki yoğunluğu. Sanırım tam da o zaman mutluluğun derecesi ortaya çıkabilecektir…

The post Güne Başlamak I Kısa Notlar Serisi III appeared first on Ütopik Dünya.