Yapılmamışı yapmak, adeta yepyeni şeyler keşfetmek gibi. Bunu gerçekleştirmek ise öylesine basit konular değil ne yazık ki.

Zihni bolca beslemek ve pratik yapabilmeyi beraberinde getiriyor.

Yazarken bu konu basit gibi görünse de günlük yaşamımıza adapte etmek beraberinde bir takım zorluklar getirebiliyor. Neden? Çünkü çok meşgulüz! Bitmek bilmeyen işlerimiz ve konularımız var. Önce onları halletmeli ardından (kalırsa) diğer işlerimizi halledebiliriz.

Oysa bu eylemlerimiz çok da doğruymuş gibi durmuyor. Modern dünya bizi yoğunluktan bir türlü sıyırmamak üzere plan yapmış bile. Yoğun çalışma temposu, belki iş çıkışı bir şeyler içmek ve günün kapanışı gibi rutin durumların ortaya çıkmasını sağlıyor.

Bireylerin bu durumdan memnun kalarak yaşama devam etmesi zorken hiçbir sorun yokmuş gibi devam etmesi de mümkün olmuyor.

Belki biraz durmak sadece durmak gerekiyor.

O an ben ne yapıyorum? Böyle nereye kadar devam edeceğim? Demek gerekiyor gibi…

The post Günlük #1 appeared first on Ütopik Dünya.