Yalnızlığımı, kendimle başbaşa yaşıyorum. Bazen soluksuz kalıyor durumuma anlam veremiyorum. Dipsiz bir kuyunun bir kısmını kat etmiştim. Fakat ne işime yarardı? Teorik olarak dipsiz olduğundan bir kısmını tamamlayınca geriye yine dipsiz bir kuyu kalıyor, karanlığın içine gömülüyordum. Ama içimde bitmek tükenmek bilmeyen bir kıvılcım da yok değildi. Belki de sonsuz karanlığa katlanmamı sağlayan bu idi. Garip bir durumdu bu. Hem şikayet edip hem de aynı yolda devam etmek çelişki değil miydi?

Acaba bunu yaparak kendime zarar mı veriyordum. Çevremdeki insanlar hallerinden memnun –veya memnun gözüken- varlıklardı. Bu kadar insan yanlış düşünüyor olmaz. Bunun bir sebebi olmalı. Tek doğruyu düşünen ben olamazdım. Farkındalık idi belki de insanı bu tuzağa düşüren. Farkında olmama tuzağını aşıp, başka bir tuzağa mı düşüyordu insan? Her çözüm yeni bir sorunun doğurur imiş. Bu da onlardan biri olmalı. Akıl yürütüp bu yolu aşmak mümkün olmalı. Duygular ise sadece çaresiz kalındığında devreye girmeli, başka çözüm yolu kalmadığından. O ışığı aramalı insan. Bir gün bulurum diye…

.Ali Cevdet

The post Yalnızlık appeared first on Ütopik Dünya.

İnsan beyni gitgide evrilir, daha fazla yetkinlik kazanır. Bu evrim uzun zamandır gelen ve devam eden bir olaydır. Bizler gelişmiş varlıklarız. Bunu da Dünyaya zarar vermeden kullanmaktayız.(!) Bizi ayıran özelliğimizi -düşüncelerimizi- olgunlaştırmak için kendimizi geliştirmek şart. Tabii bu geliştirme sözcüğünden ne anladığınız ile de alakalı bir durum. Gelişimi direkt olarak teknolojide olduğu gibi bağdaştırmamak gerek. Düşünce gelişimi daha çok insanın kendini bulmasıdır. Aslında var olan bizi, ortaya koymaktır. Bir nevi ele alınan cevizin kabuğunu kırarak ardındaki meyveye ulaşmaktır.

Beni bende deme bende değilim
Bir ben vardır bende benden içeri

Yunus Emre

Yunus Emre’nin de özetlediği gibidir durum. Aşama katetmek için, insan kimi acılara rastlar dünyada. Bu acılarla yaşamayı öğrenecektir. Bu acıları öğrenmek demek, onlara karşı duyarsız olmak değildir. Bu acının farkına varan birey, acıyı içinde hissedir. Bu sayede olgunlaşır. Ruhuna bir ağırlık çöker.Bu ağırlık zamanla kendini kuş gibi hissettirir. Yoğrulan ruh, farklı bir hal alır.

 Hakikat, bir taş kadar sert bir gonca kadar da yumuşaktır.

Mahatma Gandhi

Yegane amaç Hakikattir. Ona ulaşmaktır. Bunun ateşiyle yanıp tutuşur ruh. Gün gelir onunla bir olup, huzura ereceğinin hayalini kurar. İsteği biraz daha artar. Bu meşakkatli yolda ne yazık ki herkesin hakikate ulaşmasını beklemek gerçekçi olmaz.

Her zorluğun sonunda doğan bir ışık vardır. Eğer elleriniz diken yaralarıyla kan revan içinde kaldıysa güle dokunmanıza çok az kalmış demektir.

                                                                                                Mevlana

Bu uğurda birey yalnız yol alacaktır. Bunu bilerek yola çıkmalıdır. Ve Hakikat içimizde bizi sessizce beklemektedir…

…..Ali Cevdet

The post Düşüncelerin Olgunlaşması appeared first on Ütopik Dünya.