Koşup nefes nefese, tüm gücü ile etrafı aydınlatan ışığa yetişti. “Geldim! Artık gidebiliriz.” Yüzü uzun zaman sonra gülüyordu. Işıkta hiçbir değişim olmadı. Işığı görmenin umuduyla gülümsemeyi sürdürdü. “Evet, artık zamanı gelmedi mi?” Tüm heyecanı ile beklemeyi sürdürüyordu. Işığın yönünden göz kapaklarını kapatmaya yetecek kadar bir esinti hissetti. Gözlerini kapattığında yüzüne erguvan yapraklarının çarptığını hissediyordu. Esinti durduğunda tekrar gözlerini açtı. Hiçbir değişiklik yoktu. Heyecanı bir şey görememenin etkisi ile azalmaya başladı. Bir adım ileri çıktı. Işık artık daha kuvvetli yüzüne çarpıyordu. İlerlemeye devam etti. Işık kuvveti artık görme yetisini kaybetmesine sebep oldu. Kahkaha atmaya başladı. Yeminli bir sır öğrenmiş gibi hissediyordu. Yüzünde ince bir ıslaklık hissetti. Pencereye ilk düşen yağmur taneleri gibi gözlerinden yaşlar geliyordu. Neyin Nesi idi bu yaşlar? Beş yaşında ki hali gibi huzur içinde hissediyordu. Yeni bir şey keşfetmenin sevinci vardı içinde. Tüm hisleri duyusal olmayı sürdürüyor, ışığın kuvveti bir türlü azalmıyordu. Elleri ile gözlerini hızlıca ovuşturdu. Görememeye devam ediyordu. Yeni bir şey hissetmeye başlamıştı. İnce bir sızıydı fakat bir türlü hangi duyusu ile bunu hissettiğini yorumlayamıyordu. Uzaklardan gelen bir duyum gibiydi. Neler olduğunu anlamak istermiş gibi başını oynatmayı sürdürdü. Bembeyaz bir görüntü içinde algılamaya çalışıyordu. Birden irkildi ve görüntü karardı. Gözlerini tekrar ovuşturduğunda, gözlerinin önünde bir topak keçi gübresi ile karşılaştı.

Kahkahası hiç kesilmeyecekmiş gibi devam etti…

Ali Cevdet

The post His appeared first on Ütopik Dünya.

Heyecanı gitgide artıyordu. Ne yapacağını bilemez halde yukarı -yardım çığlıkları ile- koşanlara bakıyordu. Çok geçmeden koşanlar onunla aynı kata çıkmıştı bile. “Ne olur yardım et bize.” Üçü birlikte hızlıca içeriye geçtiler. Kapıyı sıkı sıkıya kapatıp, kapıdan uzaklaştılar. Hepsi panik haline duvara yaslanmış, olanları anlamaya çalışıyordu. Ne oluyor, der gibi yabancılara dönmüş bakıyordu. “Ne oluyor burada?” demekle yetindi. “Mimi nerede?” dedi yabancılardan biri. Birlikte koşuyorduk. “Aşağı yuvarlanan arkadaşınız?” “Ne! Mimi düştü mü?” “Eyvah!” Ortalık iyice karışmıştı. Olayları anlamaya çalışırken bir de mimi çıkmıştı başına. “Nasıl bir gün bu! Hiçbir şey anlamıyorum.” “En son ne zaman dışarı çıktın?” dedi yabancılardan biri. “Birkaç gün oluyor?” “Belli” “Biri bana burada neler olduğunu açıklayacak mı?!” Yabancıların soluk alıp-verişi düzene girmeye başlıyordu. “Önce her yeri kontrol edelim. Açıkta ne ufak bir delik kalmamalı.”

Sokakta birden Beyaz garip elbiseler içinde iki kişi belirdi. Havada uçuşan siyah canlılar o kadar çoktu ki, göz bu iki beyaz elbiseli adamı göremiyordu bile. Hızlıca bir kapıdan içeri girdiler. Ellerinde ki hortumları masanın üzerine bırakıp, perdelere yöneldiler. Perdenin ardına geçen adamlar aniden gözden kayboldular. Günlerdir masanın altına saklanan Cece’nin ağzı açık kalmıştı.  Perdelere büyük bir heyecanla koştu. Fakat ardından bir çarpma sesi duyuldu. Cece duvara toslamıştı. “S.ktir!” diye söylendi Cece. “Nereye kayboldu bunlar?” Günlerdir yemek yememiş, kenarda bulduğu suları tüketmişti. Onların da sonu gelmek üzereydi. Perdenin çevresinde gizli bir kol olmalıydı. Sabırsızlıkla kolu aramaya koyuldu.

Beyaz elbiseli adamlar, zifiri karanlık bir koridorda hızlıca ilerliyordu. Koridor en ufak bir ışık hüzmesi yoktu. Adımları daha da hızlandı. Bir süre ilerledikten sonra adamların üç katı uzunluğunda iki katı genişliğinde bir kapıya vardılar. Kapıda yıllanmış olacak ki bir yaşlının yürüyüşü gibi ağır ağır açılmaya başladı. Kapı açıldıkça büyük bir ışık hüzmesi ortaya çıkıyordu. İçeriden yankılı bir şekilde çığlık sesleri geliyordu.

ALİ CEVDET

İstila Serisinin 1. Bölümü için

The post İstila 10002 appeared first on Ütopik Dünya.

“Nefes alamıyorum lala, nefes alamıyorum!”

Oyununu son kez oynamıştı. İnsanlar yabancıydı artık ona. Sadece okuyor ve nefes alıyordu. Her şeyden elini eteğini çekmişti. Anne ve babasından uzaklaşmış, kardeşlerinin yüzüne bakmıyordu. Yine bir gün kitap okurken, pencere açıldı. Sinekler odaya doluşmaya başlamıştı. şaşkınlıkla pencereye koştu. Gözleri fal taşı gibi açılmıştı. “Bu da ne böyle!” Bu sahne ile ilk defa karşılaşıyordu. Pencereyi sıkı sıkıya kapattığından emin oldu. Ardından diğer odalara koştu. Odaların pencereleri kapalıydı. “S.ktir! Banyonun Camı açık!” Hemen banyoya koştu. Banyo sinekten geçilmiyordu. “Bu Allah’ın cezaları da ne böyle?” Tam bunları söylerken ağzından bir sinek girdi. Tükürdü. “Bu ne lan!” diye bağırarak banyodan hızlıca çıktı. Kapıyı kilitledi. Sinekler artık kapının alt boşluğundan çıkıyordu. Mutfağa koşarak birkaç el bezi kaptı. Hepsini ıslatarak kapının alt boşluğuna sıkıştırdı. Şimdilik ucuz atlatmıştı.

Dışarıda neler olduğunu görmek için salona koştu. Dışarısı sinek istilasına uğramıştı. “Ne ola ki?” diye düşünmekten kendini alamadı. Hızlıca koridora gidip banyonun kapısını kontrol etti. Şimdilik bir sorun gözükmüyordu. Kötü bir koku yayılmaya başlamıştı. Sinirleri bozulmaya başladı. Yalnız olmasına içerliyordu artık. Çaresiz anlardı insanlara yalnızlığın iyi bir şey olmadığını anlatan. Beyin Fırtınası yapacak biri bile yoktu yanında. Ne kitaplarla bu konuyu dertleşebilirdi ne de başka bir şeyle. En azından bir evcil hayvanı olmasını yeğlerdi.

Dış kapının ardından bir takım sesler geliyordu. Hemen kapıya koştu. Delikten baktığında ortaklıkta kimsecikler gözükmüyordu. Fakat bağırış seslerini duyuyordu. Derin nefes alarak kapıyı açtı. Bağırış ve vızıldamaları duyuyordu. “Noluyor Orada?” Bağırış ve vızıldamalar devam ediyordu. Merdiven boşluğundan aşağı baktı. Gördüğü manzara karşısında ne yapacağını şaşırdı. 4 kişi merdivenlerden yukarı doğru koşuyor arkasından da bir sinek bulutu onları takip ediyordu. “Yardım Edin! Yardım!” Derken biri aniden merdivenlerden aşağı yuvarlandı…

ALİ CEVDET

The post İstila 10001 appeared first on Ütopik Dünya.