Yani sözün özü roman yazarları ve tabiki şairlerde bize sokağın tarihini, hakikatin özünü verir. Söz gelimi Baki’nin mersiyesiyle kısıtlı bir tarihsel algıya sahipseniz ve hayatınızda Kitabe-i Seng-i Mezarı hiç okumadıysanız gerçek bir tarihsel algıya sahip olamazsınız. 

Tüm bu bağlam bilgisinin ışığında Grek toplumuna, Balkan bunalımları zamanında yaşanan etnik çatışmalara dair gerçek bir tarihsel algıya sahip olmak için Zorba romanı mutlaka okunmalıdır. Grek toplumunun dini inanışları, kadın ve erkek ilişkileri, toplumsal ilişkiler, işsizlik, Balkanlardaki etnik çatışmalar, bölgedeki akan kanın halklar üzerindeki etkileri Zorba romanında karakterler üzerinden derince işlenmiş durumda. Ayrıca Zorba’daki  ince analizleri dikkatle okuduğunuzda Anadolu halkından esintilerde bulacaksınız.

Okumanın Kıymetini anlamanız dileğiyle…

The post NİKOS KAZANCAKİS: ZORBA appeared first on Ütopik Dünya.

Ağzının bir kıvrımından cesaret bularak

Ter yürekte susayışlar yaratan yağmurlara açıldım

Kalmışsa tomurcuklar önünde sendeleyen çocuklar

Kalmışsa bir kaç ısrar ölümle yarışacak

Onların yardımıyla dünyamıza acıdım.

Dünya. Çıplak omuzlar üzerinde duran.

Herkes alışkın dölyatağı bersalarla ağulanmış bir dünyaya

Benimse dar

Çünkü dargın havsalamın

Gücü yok bazı şeyleri taşımaya.

Önce kalbim lanete çarpa çarpa gümrah

Sonra kalbim gümrah ırmakları tanımaktan kaygulu

Sakın Styks sularının heyulası sanmayın

Er gövdesinde dolaşan bulutun simyası bu,

Biraz üzgün ve Ömer öfkesinde biraz

Öyle hisab katındayım ki katlim savcılardan sorulmaz

Ne kireç badanalı evlerde doğmuş olmak

Ne ellerin hırsla yaban tutuşu

Ne fabrikalarda biteviye üretilmekte olan kahır

Dev iştihasıyla bende kabaran aşkı

Yetmez karşılamaya.

İnsanlar

Hangi dünyaya kulak kesilmişse öbürüne sağır

O ferah ve delişmen birçok alınlarda

Betondan tanrılara kulluğun zırhı vardır

Çelik teller ve baruttan çatılınca iskeletim

Şakaklarıma dayanınca güneş

Can çekişen bir sansar edasıyla

Uğultudan farkedilmez olunca konuştuğum

Kadınların sahiden doğurduğuna

Toprağın da sürüldüğüne inanmıyorum

Nicedir kavrayamam haller içinde halim

Demiri bir hecenin sıcağında eriyor iken gördüm

Bir somunu bölünce silkinen gökyüzünü

Su içtiğim tas bana merhaba dedi, duydum

Duydum yağmurların gövdemden ağdığını.

Sen ol küçük bir kıvrımdan, bir heceden

Aşk için bir vaha değil aşka otağ yaratan

Sen ol zihnimde yüzen dağınık şarkıları

Bir harfin başlattığı yangın ile söndür

Beni bir ses sahibi kıl, kefarete hazırım

Öyle mahzun

Ki hüzün ciltlerinde adına rastlanmasın.

……………………………………………………………………………………………………..

Kelimeler ne güçlüler…

The post Dünya çıplak omuzlar üzerinde duran… appeared first on Ütopik Dünya.

Queen of the night has craved of sun

Even though she will die…

so that her petals have tightened her much, she couldn’t have been waiting for freedom.

She was Queen of the night but in love with sun.

The sun has been bragging, knowing that all the flowers loved him.

And he had never seen the queen.

Moreover, the moon has loved the queen.

He used to watch her every night and look forward to open her petals.

For the queen the sun was not just a food source.

the sun was actually feeding the queen’s heart.

someday a violent storm has blewing…

the queen of the night is so delicate that no flowers thought she could cope.

No!!! she has endured to see her love.

Her sole purpose was to see him.

but the queen would never see him.

Because she would open her leaves only one night and she would die.

process has started… Queen would say hi to life and then goodbye.

She opened her petals like a fancy bride of nature and…

And moon died down her love.

The queen has been waiting for her death.

there was something going wrong..

She was still alive… still alive…

spellbound cloud poured a few tear from sky.

The trees poured away their leaves due to respect…

the sun has been starting to rise.

Yesss… She would see him

It was a miracle…

a wizard’s breath…

Smile of love…

The sun was replaced by the whole figure and all the flowers looked with admiration for him.

He noticed a flower that began to fade.

She was queen of the night.

Because the queen could see him, she was so peaceful that death felt like a sweet sleep to her.

The sun ripped out a piece of himself and blew the queen.

The queen of the night was anymore the queen of day and night.

And then, Queen blewed a dark part of herself into the sun.

the sun was both moon and sun anymore.

they were always together anymore.

Their love has reached eternity.

They combined the sky and the earth with their love.

”Queen of the night( Epiphyllum Oxypetalum) is a orchid cactus flower that blooms it’s(her) petals only in night by witnessing moonlight and then dies”

Poet: Someone who seek the truth

The post QUEEN OF THE NIGHT appeared first on Ütopik Dünya.

…………………………………..

The post AMA YİNE DE SIRF SEN SÜRDÜRÜLEBİL DİYE… appeared first on Ütopik Dünya.

Bu vapuru kaçırırsam beni belki de cinnet basar,

Belki kanser olurum bu yıl sınıfta kalırsam.                                                                                                       

Nöbette uyursam eğer kitaplarımı yakarlar,

Etimde şirpençe çıkar, eğer bu kızı alamazsam.

Bu işi bitiremezsem şehirden beni kovarlar.

İzin kağıdım yanar eğer konuşacak olursam.

Bu senet bankalar kapanmadan

Ruhumun rengini kapatmayacak olursa,

Ölür kıyıya düşen çocuk.

…

İSMET ÖZEL

Bir yasak, bir kural, ne zaman konur ortaya, ya da bir kanun? İnsanın hatasını engellemeye çaba mıdır tüm bu serzenişler? İnsan olmak hata yapmaya en büyük sebep değil miydi oysa?  Yaşayarak tecrübe ediyoruz her birimiz. Hatta onlar bizim insan olmak için adımlar attığımız şu dünyada, hızlanmamızı sağlayan etkenlerden belki de en önemlileridir. Kimi hatalar da vardır ki bir bakarsın ayna tutmuş sana. Yüzleşmişsin benliğinle. Ya da görmezden gelip kaçıvermişsin, en kolayı da odur ya. Kendini kandırmak, görmezden gelmek, öyle değilmiş gibi davranmak… Ama nereye kadar?

Kendine söylemesen de bir bakmışsın bir başkası sana fısıldamış. Ama ne o ne de bir başkası. En çok zaman gösteriyor sana, en çok o çarpıyor yüzüne hatalarını. Keşke diyorsun belki ama anlamsız. En çok canını acıtan da olsa senden işte o da. “Yanlışa dönmemiş hatalar” diyorum kendimce, onlar affedilir. Tekrar etmediyse o hata ne kendine ne de bir başkasına değildir kötülüğün. Ama bile bile devam ediyorsa eğer, kim olsa karşındaki bir şeyler koparıveriyor senden. Sadakatinden, umudundan belki de sevginden… Ama en çok güvenin! İşte ondan gitti mi bir şeyler, bir vakit sonra gelip sana haykırsa da yanlışını, bir şekilde hep hatırlayacağın anlar olacağını bilirsin günün sonunda. Ona affettim desen bile insansın işte. Ne kadar saklayabilirsin kendinden? Onun için hata yapmaktan değil yanlışa düşmekten çekin. Etrafındakiler “insan” olma yolunda adım atan bireyler ise eğer, seni o yanlışa dönmemiş olan hatalarınla kabul edeceklerdir. Çünkü hata yapa yapa öğretiyor hayat sana ama onu sürekli hale getirdiysen, işte onu kabullenebilecek olan pek az insan olacaktır etrafında. Ama hatalarıyla yaşayıp yüzleşebilenlerden olabilir isek belki de zarif bir şairin dediği gibi : “İnsanlığımıza bir şey getirirdi yalnızlarla.”.

The post -İnsan Olmaya Çalışırken- appeared first on Ütopik Dünya.

Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu! 
Düşüncemizin katlanması mı güzel,
Zalim kaderin yumruklarına, oklarına
Yoksa diretip bela denizlerine karşı
Dur, yeter! Demesi mi? 
Ölmek, uyumak sadece! Düşünün ki uyumakla yalnız
Bitebilir bütün acıları yüreğin,
Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun.
Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü! 
Çünkü ölüm uykularında,
Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından,
Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu.
Bu düşüncedir uzun yaşamayı cehennem eden.
Kim dayanabilir zamanın kırbacına? 
Zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine,
Sevgisinin kepaze edilmesine
Kanunların bu kadar yavaş
Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine
Kötülere kul olmasına iyi insanın
Bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken? 
Kim ister bütün bunlara katlanmak
Ağır bir hayatın altında inleyip terlemek
Ölümden sonraki bir şeyden korkmasa,
O kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya
Ürkütmese yüreğini? 
Bilmediğimiz belalara atılmaktansa
Çektiklerine razı etmese insanı? 
Bilinç böyle korkak ediyor hepimizi:
Düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor
Yürekten gelenin doğal rengini.
Ve nice büyük, yiğitçe atılışlar
Yollarını değiştirip bu yüzden.
Bir iş, bir eylem olma gücünü yitiriyorlar.

William Shakespeare

The post Olmak ya da Olmamak! appeared first on Ütopik Dünya.

Yağmurlar da diner moruk,

Gökyüzüne bakmayıveririz bir gün.

Zaten üç damla suyun bir avuç toprakla çarpımından

doğdum ben.

Bunun için çamura kestim son günlerde.

Sen hiç Bob Dylan dinledin mi,

Hiç dün gece dinledin mi?

Şarabı rakıyla karıştırıp,

Saatler moruk saatler…

Ne olmuş saatlere,

kurmayıveririz bir gün.

Ben parmak hesabıyla bir ömür yaşadım,

Yükseklik korkusundan, başım hiç dik durmadı.

İğreniyorum kendimden bile bazen,

Dünyadan her zaman…

Kaldırıp yakamı inerim, gecenin ayıp yerlerine.

Eve geç gelen adamların hüznüyle.

Biz ne kötü yaşadık be moruk!

Bir kuş kanatlarını dürünce rüzgarsız kalmak gibi,

O kadar yalnız, o kadar umutsuzduk.

-Geçmiş zaman kipi gitmedi burda ama neyse,

Moruk diyorum artık benimle büyüyenlere.

İnsan kendisi için kıymetli olan kimi şeyleri sır gibi saklar anlatmaz kimseye hatta  o kadar bahsetmez ki an gelir kendisi bile

o şeyin varlığından hiç haberdar olmamış gibi, sanki hiç bilmemiş gibi, onu anmadan yaşamaya devam eder. Diğer tüm kültürlerde

olduğu gibi bizim kültürümüzde de unutulmaya yüz tutmuş, saklı kalmış böyle nice değerler bulunmakta. Hatta bazıları var ki değeri hiçbir zaman

hakettiği kadar gün yüzüne çıkmamış vaziyette. İşte böyle gömülü, böyle saklı kalmış bir değer bizim için Ahmet Erhan. Acı, hüzün, özlem, sevmek… Öyle derin işlemiş ki

içerisinde bunları, öyle derin sözler taşıvermiş heybesinden. Ama en çok acıyı işlemiş olanlardan o. Nitekim ondan “Her şey bir acının bilincine

varmakla başladı. /Bir taşı kaldırıp atmakla, bir kapıyı açmakla… /İnsanlar işlerine gider, ben acıya giderim.”dedi yine bir şiirinde.Hatta çoğumuzun zaman zaman hüzünlerimize

ortak ettiğimiz -acılara tutunmasıyla- bildiğimiz Ahmet KAYA da “Dardayım” derken şarkısının finalinde Ahmet ERHAN‘IN dizelerini seslendirmiştir.

“Kapalıydı kapılar, perdeler örtük

Silah sesleri uzakta boğuk boğuk

Bir yüzüm ayrılığa, bir yüzüm hayata dönük

Bugün de ölmedim anne

Üstüme bir silah doğruldu sandım

Rüzgâr, beline dolandığında bir dalın

Korktum, güldüm, kendime kızdım

Bugün de ölmedim anne.”

 Hangi şiirine baksak sanki hep farklı bir dille anlatmış bize insanı, dünyayı,ona şu kısa ömründe kaldıramayacağı kadar büyük dertlerle sınayan şu dünyayı…

Çok uzun bir süre kalmadı bu dünyada belki ama, bu kadar susarak, ardında söyleyecek çok şey bırakarak gitti. Benimle Büyüyenler İçin dedi mesela başta okuduğunuz şiirinde.

Ben de yazımı o şiirinde bahsi geçen Bob Dylan ın bir şarkısıyla sonlandırıyorum, o da bir başka sırrın habercisi.

Nice denizlere yelken açmalı ki beyaz güvercin

Gün gelip kumda yatabilsin,

Nice zaman uçuşmalı ki mermiler

Sonsuza dek yasaklanabilsin

Yanıtı dostum, esen yelde, esen yelde yanıtı.

The post Benimle Büyüyenler İçin appeared first on Ütopik Dünya.

Ben 
senden önce ölmek isterim. 
Gidenin arkasından gelen 
gideni bulacak mı zannediyorsun? 
Ben zannetmiyorum bunu. 
İyisi mi, beni yaktırırsın, 
odanda ocağın üstüne korsun 
                    içinde bir kavanozun. 
Kavanoz camdan olsun, 
şeffaf, beyaz camdan olsun 
                    ki içinde beni görebilesin… 
Fedakârlığımı anlıyorsun : 
vazgeçtim toprak olmaktan, 
vazgeçtim çiçek olmaktan 
                        senin yanında kalabilmek için. 
Ve toz oluyorum 
yaşıyorum yanında senin. 
Sonra, sen de ölünce 
kavanozuma gelirsin. 
Ve orda beraber yaşarız 
külümün içinde külün, 
ta ki bir savruk gelin 
yahut vefasız bir torun 
bizi ordan atana kadar… 
Ama biz 
o zamana kadar 
o kadar 
karışacağız 
ki birbirimize, 
atıldığımız çöplükte bile zerrelerimiz 
                                     yan yana düşecek. 
Toprağa beraber dalacağız. 
Ve bir gün yabani bir çiçek 
bu toprak parçasından nemlenip filizlenirse 
sapında muhakkak 
iki çiçek açacak : 
                    biri sen 
                    biri de ben. 
Ben 
daha ölümü düşünmüyorum. 
Ben daha bir çocuk doğuracağım. 
Hayat taşıyor içimden. 
Kaynıyor kanım. 
Yaşayacağım, ama çok, pek çok, 
ama sen de beraber. 
Ama ölüm de korkutmuyor beni. 
Yalnız pek sevimsiz buluyorum 
                                bizim cenaze şeklini. 
Ben ölünceye kadar da 
bu düzelir herhalde. 
Hapisten çıkmak ihtimalin var mı bu günlerde? 
İçimden bir şey : 
                  belki diyor. 
 

                                                                
                                                                Nâzım Hikmet

The post Ben Senden Önce Ölmek İsterim appeared first on Ütopik Dünya.

Yaşamak şakaya gelmez, 
büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın 
                       bir sincap gibi mesela, 
yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden, 
                       yani bütün işin gücün yaşamak olacak.

Yaşamayı ciddiye alacaksın, 
yani o derecede, öylesine ki, 
mesela, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda, 
yahut kocaman gözlüklerin, 
                        beyaz gömleğinle bir laboratuvarda 
                                    insanlar için ölebileceksin, 
                        hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için, 
                        hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken, 
                        hem de en güzel en gerçek şeyin 
                                      yaşamak olduğunu bildiğin halde.

Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı, 
yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin, 
           hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil, 
           ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için, 
                                      yaşamak yanı ağır bastığından.

Diyelim ki, ağır ameliyatlık hastayız, 
yani, beyaz masadan, 
              bir daha kalkmamak ihtimali de var. 
Duymamak mümkün değilse de biraz erken gitmenin kederini 
biz yine de güleceğiz anlatılan Bektaşi fıkrasına, 
hava yağmurlu mu, diye bakacağız pencereden, 
yahut da sabırsızlıkla bekleyeceğiz 
                                en son ajans haberlerini.

Diyelim ki, dövüşülmeye deşer bir şeyler için, 
                               diyelim ki, cephedeyiz. 
Daha orda ilk hücumda, daha o gün 
                           yüzükoyun kapaklanıp ölmek de mümkün. 
Tuhaf bir hınçla bileceğiz bunu, 
                        fakat yine de çıldırasıya merak edeceğiz 
                        belki yıllarca sürecek olan savaşın sonunu.

Diyelim ki hapisteyiz, 
yaşımız da elliye yakın, 
daha da on sekiz sene olsun açılmasına demir kapının. 
Yine de dışarıyla birlikte yaşayacağız, 
insanları, hayvanları, kavgası ve rüzgarıyla 
                                    yani, duvarın ardındaki dışarıyla.

Yani, nasıl ve nerede olursak olalım 
          hiç ölünmeyecekmiş gibi yaşanacak...

Bu dünya soğuyacak, 
yıldızların arasında bir yıldız, 
                       hem de en ufacıklarından, 
mavi kadifede bir yaldız zerresi yani, 
                       yani bu koskocaman dünyamız.

Bu dünya soğuyacak günün birinde, 
hatta bir buz yığını 
yahut ölü bir bulut gibi de değil, 
boş bir ceviz gibi yuvarlanacak 
                       zifiri karanlıkta uçsuz bucaksız.

Şimdiden çekilecek acısı bunun, 
duyulacak mahzunluğu şimdiden. 
Böylesine sevilecek bu dünya 
"Yaşadım" diyebilmen için...

Nazım Hikmet                                     

The post Yaşamaya Dair! appeared first on Ütopik Dünya.

Putperestiz.

Putperestsiniz.

Putperestler.

Ne kadar çok put var etrafımızda. Yalınlığında keşfedebiliyor ancak insan çepeçevre sarıldığını. Putlardan bir duvar var etrafımızda. Ne Platon gelip kurtarabilir bizi bu mağaradan ne de Nietzsche. Üstelik her bir putu ya biz inşa ediyoruz ya da inşa edilmesine olanak sağlıyoruz. Tüm putperestler gibi farkında olmadan hakikate inandığımızı iddia ederek herkese tebliğ yapmak gibi bir ahmak cesaretiyle tüm Dünya’yı değiştireceğiz söylemleriyle nutuklar atıyoruz.

Anlaşılan o ki bugünün en büyük problemi inançsızlık değil aksine ölçüsüzce inançlı olmaktır. O kadar çok ilah edindik ki kendimize, ilahların kılıç savaşının altında her geçen gün eziliyoruz. Sahip olduğumuz organik  beden içerisinde fikirlerimiz; biz farkında olmadan putlar inşa ediyor.

Bir kere sınırı aştıktan sonra elindeki baltayla putları kırmalısın. Çünkü Putperestin dünyasında çatışan putların kılıç seslerinden dolayı dinginliğe ve huzura erişemezsin. Ancak kılıç sesleri susmaya başladığında ifşa süreci ortaya çıkar. İfşa evresinden sonra hayal kırıklığı fazzını yaşayan insan Reddediş aşamasına geçer. Sahip olduğun putları yıkmayı reddedersin. Varlığını borçlu olduğun yalanıyla kedini kandırıp derinden inandığın putları bırakmak zor gelir.

Yani kavrama geçmek tüm bu nevrotik sancıları atlatabilen putperestlerin yapabileceği bir basamaktır. O basamağa adım atma cesaretini gösterebilen putperest üryanlığına kavuşur yeniden. Farkındalık evresine geçilen bu evrede evrenin keşfi yeniden başlar. Kavramlar yeniden tanımlanır. Değer yargıları yeniden oluşturulur. Sultan Süleymanlardan ziyade Süleymanları görmeye başlarsın. Baki olmaktan Orhan’a geçiş süreci seni bulduğunda putperestliğinin sonuna geldiğini göreceksin.

Hiçbir şeyden çekmedi dünyada

Nasırdan çektiği kadar

Hatta çirkin yaratıldığından bile

O kadar müteessir değildi;

Kundurası vurmadığı zamanlarda

Anmazdı ama Allah´ın adını,

Günahkar da sayılmazdı.

Yazık oldu Süleyman Efendiye

Mesele falan değildi öyle,

To be or not to be kendisi için;

Bir akşam uyudu; Uyanmayıverdi.

Aldılar, götürdüler.

Yıkandı, namazı kılındı, gömüldü.

Duyarlarsa olduğunu alacaklılar

Haklarını helal ederler elbet.

Alacağına gelince…

Alacağı yoktu zaten rahmetlinin.

The post Putperestlik üzerine… appeared first on Ütopik Dünya.