Rome, as a civilization rooted in high-level cultural production and urban structure, experienced a continuous increase in its urban population. Within this urban civilization, class stratifications emerged. The privileged ruling class strived not only to maintain political power but also to secure economic dominance. In this context, managing, directing, and channeling the energy of the growing population became possible through the institutions of gladiators and the arena. Through the violence produced in the arenas, emotional releases such as excitement, pleasure, and fear were facilitated. This institution, which evolved into a form of public entertainment, generated stories and used narratives to give meaning to violence. With this controlled production of violence, the masses were kept in check within a framework centered on excitement and pleasure. Indeed, the institution of gladiators and the arena was deliberately coordinated by the Roman political and economic elite for these very purposes.

The civilizations built today are founded upon these earlier urban high cultures. As Eric Hobsbawm states, the twin revolutions that changed the world were carried out by Western civilization. Western civilization, which brought forth the French Revolution and the British Industrial Revolution, draws its roots from the urban high cultures that preceded it. When we examine the pillars of today’s Western civilization, we find knowledge, philosophical thought, and political and economic institutions originating from Sassanid, Roman, Greek, and Islamic civilizations. Western civilization seized and assimilated the cultural outputs of these earlier high-level civilizations and used them to construct the modern world we live in today. Whether this construction is fundamentally flawed or beneficial is a matter for another discussion. However, it would not be incorrect to say that the governing instruments of the past continue to exist today in transformed forms. Therefore, in the modern world built by Western civilization, it can be said that the institutions of gladiators and the arena still persist as tools for governing, manipulating, and channeling societal energy. At this point, it becomes essential to examine the UFC in the United States—the current global superpower. Today, the UFC exists as a modern-day reflection of the gladiatorial institution of ancient Rome.

The UFC, known as the Ultimate Fighting Championship, is a mixed martial arts organization. Fighters compete inside the octagonal cage, known as the Octagon, for either 3 or 5 rounds. Each round lasts approximately 5 minutes.

It is owned by a company called ENDEAVOR—a multinational entertainment, media, and sports corporation headquartered in Beverly Hills, California. Endeavor Group Holdings, Inc. has transformed into a powerful social management mechanism through its various organizations and institutions. Today, this political tool of governance has evolved to acquire a strong economic dimension. While the gladiatorial institution in ancient Rome served political purposes, the UFC has succeeded in combining both political and economic gains. To support this argument, we can refer to TKO’s 2024 report, which states: “In 2024, the UFC generated a total revenue of $1.406 billion USD.”

Additionally, former U.S. President Donald Trump’s close ties with the UFC can be seen as evidence of the organization being used as a tool of governance. In the video below, we see Donald Trump entering UFC 309 through the same path used by the fighters, receiving applause from the entire arena.

The current CEO of the UFC, Dana White, has collaborated with Donald Trump on a political level and publicly supported his candidacy during the election campaign.

Trump utilizes the UFC as a tool for public relations, advertising, and social control—much like the ruling elite minority of ancient Rome. In the photo below, American billionaire Elon Musk is seen applauding Trump, who is holding the UFC championship belt, along with the entire arena—serving as clear evidence of this phenomenon.

By establishing strong ties with champion fighters, Trump shapes public perception and promotes himself. At UFC 319, the dance performed by Jon Jones—widely regarded as the UFC’s GOAT (Greatest of All Time)—after his title fight stands as a clear manifestation of this Foucauldian tool of governance that has been constructed.

In the United States, the UFC is being utilized much like the gladiatorial institution of ancient Rome—as a tool of social control—with clear political and economic outcomes. To strengthen the overall argument within the context of this discussion, one example can highlight the growing significance of this institution as a governing mechanism:
“Donald Trump recently announced to the world that a UFC event will soon be held on the White House lawn, organized by none other than his close associate, Dana White.”

In conclusion, the UFC (Ultimate Fighting Championship) has evolved far beyond being merely a combat sports organization; it now stands as a powerful “governance tool” within today’s global media and political arena. Skillfully blending the dynamics of sport, entertainment, politics, and identity, the UFC is strategically utilized by both states and corporations as a platform for public relations, cultural hegemony, and the shaping of national interests. In this context, the UFC not only showcases athletic performance but also functions as a medium that redefines social norms, influences international relations, and plays an active role in processes of power and integration. Therefore, the UFC represents a phenomenon that embodies the off-field strength of modern political strategies—worthy of examination as a multi-layered and influential instrument.

The post The Global Power Arena: The Rise of the UFC as a Political Tool appeared first on Ütopik Dünya.

Roma; yüksek düzey kültür medeniyet üretimi ile şehirsel bir yapıda var olurken her geçen gün şehirsel nüfusu da artmıştır. Bu şehirsel medeniyet yapılanmasında sınıfsallaşmalar üretilmiştir. İktidar sahibi ayrıcalıklı kimseler politik gücün yanı sıra ekonomik gücü de ellerinde tutmak için çaba sarf etmişlerdir. Bu ortamda kalabalık nüfusların yönetilmesi, yönlendirilmesi, enerjilerinin sağıltılması; gladyatör ve arena kurumu ile mümkün olmuştur. Arenalarda üretilen şiddet aracılığıyla heyecan, haz, korku gibi duygusal boşalmalar sağlanmıştır. Toplumsal bir eğlence aracına dönüşen bu kurum ile hikayeler yaratılmış, anlatılar sayesinde şiddete anlam kazandırılmıştır. Kontrollü bu şiddet üretimi ile yığınlar heyecan ve haz odaklı bir çerçevede kontrol edilebilmişlerdir. Nitekim gladyatörlük ve arena kurumu bizatihi Romalı politik ve ekonomik güç sahibi azınlık kesim tarafından bu amaçlarla koordine edilmiştir.

Günümüzde inşa edilen medeniyet üretimleri bu şehirsel yüksek kültürlerin üzerine inşa edilmiştir. Bugün Eric Hobsbawm’ın deyişiyle dünyayı değiştiren çifte devrim Batı medeniyeti tarafından gerçekleştirilmiştir. Fransız Devrimi ve İngiliz Sanayi Devrimini gerçekleştiren Batı medeniyeti kökenlerini kendinden önceki şehirsel yüksek kültür medeniyetlerinden almaktadır. Bugünün Batı medeniyetinin kolonlarına baktığımızda Sasani, Roma, Yunan, İslam medeniyetlerinde üretilen bilgileri, felsefi üretimleri, politik ve ekonomik kurumları görmekteyiz. Batı medeniyeti kendinden önceki yüksek düzey kültür medeniyet çıktılarını ele geçirmiş, özümsemiş ve bugün yaşadığımız modern dünyayı inşa etmiştir. Bu inşanın ne derecede arızalı olduğu yahut ne derece faydalı olduğu başka bir tartışmanın konusudur. Ancak bugünün yönetme aygıtlarında eski kurumların kabuk değiştirerek devam ettiğini söylemek yanlış olmayacaktır. Dolayısıyla bugün Batı medeniyetinin inşa ettiği modern dünyada gladyatör kurumunun ve arena kurumunun toplumları yönetme, manipüle etme, enerji sağıltma aracı olarak varlığını sürdürdüğünü söyleyebiliriz. Tam bu noktada günümüzün süper gücü olan ABD’de UFC kurumunu incelemek mühimdir. UFC bugün Roma’daki Gladyatörlük kurumunun modern dünyadaki yansıması olarak var olmaktadır.

UFC; Ultimate Fighting Championship, adıyla bilinen bir karışık dövüş sanatları organizasyonudur. Octagon denilen 8gen kafesin içerisinde dövüşçüler 3 raunt yahut 5 raunt birbirleriyle dövüşürler. Her raunt 5 dakika kadar sürer.

ENDEAVOR adlı eğlence, medya ve spor şirketi UFC kurumunun sahibidir. Endeavor Group Holdings, Inc., merkezi Beverly Hills, Kaliforniya’da bulunan, çok uluslu bir eğlence, medya ve spor şirketidir. Bu uluslararası özel Amerikan şirketi sahip olduğu organizasyonlarla, kurumlarla müthiş bir toplumsal yönetim mekanizmasına dönüşmüştür. Bugün bu politik yönetme aracı evrim geçirmiş ekonomik bir nitelikte kazanmıştır. Roma’daki gladyatörlük kurumunun politik kazancının yanına bugün UFC ekonomik bir kazanç da sağlamayı başarmıştır. Anlatıyı kanıtlamak için TKO’nun 2024 yılı raporuna bakabiliriz. Buna göre “UFC, 2024 yılında toplam 1,406 milyar USD gelir elde etmiştir.”

Ayrıca ABD başkanı Donald Trump’ın UFC ile olan sıkı bağı UFC’nin yönetim aracı olarak kullanılmasına kanıt gösterilebilir. Aşağıdaki videoda Donald Trump’ın UFC 309’a dövüşçülerin yürüdüğü yoldan katıldığını ve tüm arenada alkışlarla karşılandığını görmekteyiz.

UFC’nin hali hazırdaki CEO’su Dana White Trump ile politik zeminde iş birliğine girmiş ve adaylık sürecinde onun reklamını yapmıştır.

Trump halkla ilişkiler, reklam, toplumsal yönetim aracı olarak UFC’yi aynı Romalı azınlık iktidar sahibi kesim gibi kullanmaktadır. Aşağıdaki fotoğrafta ABD’li sermaye sahibi Elon Musk’ın UFC kemerini elinde tutan Trump’ı tüm arena ile birlikte alkışlaması bu olgunun kanıtıdır.

Şampiyon dövüşçüler ile kurduğu bağ ile toplumsal algıyı yönlendirmekte ve reklamını yapmaktadır. UFC 319’daki UFC’nin GOAT’ı olarak da bilinen Jon Jones’in kemer müsabakası sonrası yaptığı Trump dansı inşa edilen bu Foucault’cu yönetim aracının çıktısı olarak karşımızda durmaktadır.

ABD’de UFC’nin aynı Roma’daki gladyatör kurumu gibi toplumsal yönetim aygıtı olarak kullanılması politik ve ekonomik çıktıları ile önümüzde durmaktadır. Bu kurumun bir yönetme aygıtı olarak öneminin arttığını bir örnek ile somutlaştırmak yazının genel bağlamındaki argümanı kuvvetlendirecektir; “Donald Trump yakında zamanda UFC organizasyonunun Beyaz Saray’ın bahçesinde gerçekleştirileceğini ve bunun adamı Dana White tarafından organize edileceğini tüm dünyaya duyurmuştur:”

Sonuç olarak, UFC (Ultimate Fighting Championship), yalnızca dövüş sporları organizasyonu olmanın ötesine geçerek, günümüzün küresel medya ve siyaset arenasında etkin bir “yönetim aracı” olarak da öne çıkmaktadır. Spor, eğlence, politika ve kimlik dinamiklerini ustaca bir araya getiren UFC, hem devletler hem de şirketler tarafından halkla ilişkiler, kültürel hegemonya ve ulusal çıkarların şekillendirilmesi için stratejik bir platform olarak kullanılmaktadır. Bu bağlamda UFC, sadece atletik performansı sergilemekle kalmaz; aynı zamanda toplumsal normları yeniden tanımlayan, uluslararası etkileşimleri yönlendiren ve iktidar-tümleştirme süreçlerinde söz sahibi olan bir mecra haline gelmiştir. Dolayısıyla UFC, modern siyasi stratejilerin saha dışındaki gücünü de temsil eden bir fenomen olarak incelenmeye değer, çok katmanlı ve etkili bir araçtır.

The post Küresel Güç Arenası: UFC’nin Politik Bir Araç Olarak Yükselişi appeared first on Ütopik Dünya.

NEDEN İTİRAZ ETMİYORUZ ?

SOLJENİTSİN romanındaki en enteresan sorular bu harflerle yükseliyor. Bu soruları yaşanmış gerçek anektodlardan biriyle anlatmaya devam eden yazarın sorularını anlamak için anektoda bakalım öncelikle:

Gizli Servis’ten (NKVD veya İç işleri Halk komiserliği olarak bilinir.) iki Çekistin Serpukhov meydanında gündüz vakti yaşlı bir kadını göz altına almaya çalışırken yaşlı kadının çığlık atmasıyla gizli servis ajanlarının etrafına toplanan kalabalık yaşlı kadının göz altına alınmasını engellemişlerdir. Bunun üzerine ortamı terk eden gizli servis; kadını gece vakti yalnız başına yakalayıp Gulag esir çalışma kamplarına postalamışlar.

Kitabın içerisinde bu anektottan sonra geçen şu cümle; Sovyet toplumundaki Stalin diktasının halkı zorbalık ve korkuyla nasıl sinsice itaate zorladığını göstermektedir:

” They can’t work in public eye”

”Halkın önünde çalışamazlar”

Gizli Servis bu motto ile halkın kalabalıktan aldığı gücü engellemek için yargısız, sistematik düşünce zorbalığını gizlice devam ettirmiştir. Kimsenin kimseye yardım edemeyeceği vakitlerde ve mekanlarda göz altına alınmalar devam etmiş. Gece ansızın göz altına alınan kişi parmak uçlarında apartmanlarından indirilmiş ve sessiz ol itaatlerine uymuşlardır. Öyle ki ancak sabah uyandığınızda yan dairenizdeki komşunuzun bir daha göremeyeceğiniz sürgünü yaşadığını fark eder olmuşsunuz. Peki neden tüm apartmanı kaldıracak çığlığı atamaz hale geldiler bu insanlar? Sırasıyla evlerinden, karakola, tren garlarına ve Gulag kamplarına gitme sürecinde neden çığlık atıp yardım istemedi halk? Neden kalabalığın gücünü kazanamadılar? Neden direnemediler?

Çünkü karşılarında Ekim Devrimi sırasında Çarlığı kalabalığın gücüyle deviren Bolşevikler vardı. Bolşevikler; Komünizm’in verdiği söylemler ile topluluğun kalabalığın gücünü çok iyi analiz etmiş ve kullanabilmiş bir sınıftı. Bu sebeple iktidara geldiklerinde toplum gücünü öne çıkarırken parti içi kendi iktidarını kuvvetlendiren üst sınıf Parti bireyleri, kişisel çıkarlarını toplum ve komün yalanları arkasında gizlediler. Bireysel belirsiz göz altı hamleleri ile de toplumsal dayanışmayı adım adım kırarak tüm topluma bir var oluş korkusu aşıladılar. Böylelikle kendi var olma mücadelesini kaybeden Rus halkı Çarlığa karşı birlik olduk ve kazandık söylemlerine mecburen inanmak zorunda kaldı. Oysa Çarlık devrilince yerine geçen üst makamlardaki Partililer yeni bir sınıf oluşturdu ve halkı her zamankinden çok daha sert ve acımasız bir şekilde sömürmeye ve ezmeye devam etti.

Rus halkı neye uğradığını tam anlayamadığı süreçte Gulag’ta esir oldu. Umut ile itiraz etmediği takdirde aklanacağına inanıyorlardı. Çünkü akıl işi değildi hapsedilmeleri. Hiç bir suç işlemeden esir edilen kamplarda çalışan bir halk kesimi; Stalin ve Stalin değerlerinin putlaştırılmaları sebebiyle yok edildiler. Fikir özgürlüğünün öldüğü Sovyet tiranlığında devlet ve parti kademeleri (Tek komünist parti=Devlet=Tüm halk) iyice yozlaşınca halk yargısız infazların altında iyice ezilmeye başladı.

Muhalefet yoksunluğundan dolayı İktidarı elinde bulunduran Komünistler hiç eleştirilememenin verdiği güçlü her geçen iplerini iyice kopardılar. Hata yaptıklarında, suç işlediklerinde, yasayı çiğnediklerinde parti kanunlarını da istedikleri gibi eğip büktüler. Yargının bağımsızlığı söz konusu değildi. Çünkü herkes partiliydi. Yasama bağımsızlığı ve yürütme bağımsızlığını da söz konusu olmadığı için kelimenin tam anlamıyla istedikleri gibi at koşturdular. (1984 distopyasında sürekli değiştirilen ve yakılan gazete ve yasa haberlerini hatırlayın!)

Susturmak istedikleri zaman, istedikleri kişiyi ötekileştirdiler. Ajanlıkla suçladılar. Kapitalist olmakla itham ettiler. Esir kamplarına yolladılar, öldürdüler. İşin en ironik tarafı ise halkı ezen bu Nomenklatura sınıfı gücünü halktan aldığını söyleyip kendini halk olarak tanımlamaktaydı.

Tüm bu datalardan sonra güç arzusunun insan benliğini nasıl ele geçirdiğine dair sorular yükseliyor zihnimde. Tüm olması gereken oluyormuş gibi sanki. Hayatımın her anında insanın güç zehirlenmesini tarafından nasıl çürüdüğünü görüyorum. Sosyal hayatımın aktığı dünya gerçekliği bile tüm bu yaşananların bir yansıması sanki. Gücü bir parça ele geçiren insan; sahip olduklarını kaybetmemek için en başta kendisini var eden tüm değerleri bir anda eğip bükmeye başlıyor. Eğip bükme sonunda ortaya çıkan insan bir anda arketipinin celladına dönüşüyor.

YAŞAMAK, UĞRUNA ÖLEBİLECEĞİN DEĞERLERİN VARSA YAŞAMAKTI !

UNUTTUK…

The post 1984 DİSTOPYASININ DOĞRULANMASI: GULAG -2- appeared first on Ütopik Dünya.

 Öncelikle İlk sanayi İnkılabı – Phyllis Deane kitabında demografi, tarım, ticaret, taşıma inkılapları, pamuklu ve demir-çelik sanayisinin sanayileşen Ingiltere’deki önemi; işgücünün, sermayenin, bankaların, devletin rolleri ve ekonomik dalgalanmalar ile toplumdaki hayat standartları üzerinde sanayileşme boyunca yaşanan değişimler, bu değişimlerin yaptığı etkiler; sınıf çatışmaları üzerinden irdelenmiş. 

İlk sanayi İnkılabı – Phyllis Deane kitabı boyunca Profesör Rostow’un modern gelişim tezi ile İngiltere’nin sanayileşme sürecindeki benzerlikleri ve farklılıkları karşılaştırılırken bir taraftan Adam Smith’in liberalizm politikasının İngiltere’de nasıl taraftar bulduğunu görüyoruz. Ancak “laissez faire” tezine ters olarak İngiliz devletinin yeniden kendini düzenleyerek İngiltere’de milli sanayiye yaptığı yasalar ile müdahalelerin ve sınıflar arasındaki çatışmalardan doğan yasal düzenlemelerin Ingilizlerin sanayi tecrübelerinde ne denli etkin olduğunu anlamaktayız.

Tarım ve sanayi ışığında sınıf mücadelesi; Hububat Yasası

Devrimin ilk yıllarında tarımın etkin ekonomik sektör olarak yaygın olduğu İngiltere’de iklime bağlı olarak görülen dalgalanmaların İngiliz sanayisindeki etkilerini gördük. Zamanla şehirleşen ve proleterleşen İngiliz halkı sanayi sektörü için önemli bir potansiyel haline gelmiştir. Topraktan kopmalar sonucu burjuva sınıfı bu emek gücünü kullanarak 18.yy İngiltere’sinden gücünü hissettirmeye başlamıştır.

Örneğin Adam Smith’in üzerinde durduğu Hububat yasası üzerinden toprak sahibi olan Aristokrat sınıfı ile yatırımlarla sanayi atılımları yapan banker, tüccar, sanayici burjuva sınıfının İngiltere’de karşı karşıya geldiğini görmekteyiz. Hububat yasası temelde toprak sahibi olanların haklarını korumak üzere İngiliz aristokratlarının desteği ile çıkmış bir yasaydı. Ülkeye ithal hububatın girmesini engellemek için özel vergiler konarak yerel üreticinin ürettiği hububatın fiyatlarının düşmesi engellenmeye çalışılmıştı. Ancak sanayisi için hububatı ham madde olarak kullanan burjuva sınıfı; ham madde maliyetini düşürebilmek için ucuz amerikan malını ülkeye sokmak niyetindeydi. Çünkü hububattan üretilen ekmek fiyatlarının yükselmesi burjuvanın işine gelmemektedir. Proleter sınıfının Çartist hareketler gibi ayaklanmaları burjuvanın varlığını tehdit ettiği gibi aynı zamanda ham maddeyi yerli üreticiden aldığı için burjuvanın kar marjında kayıplar yaşamasına sebep olmaktaydı. Bu sebeple Burjuva toprak sahibi olan Aristokrasi ile karşı karşıya gelmiştir. Ancak ucuz ekmek propogandası ile proleteri arkasına alan Burjuva yasanın kaldırılmasını sağlayıp İngiliz toplumu içinde yerini kuvvetlendirmiştir.

Devrimin ilk yıllarında İngiltere’nin dönüşen demografik yapısı:

Sanayileşme sürecinde çocuk ve kadın işçilerin kullanılması ile bozulan demografik yapı; makineleşme ile birlikte ilerleyen yıllarda işçi saatlerinde yapılan yasal düzenlemelerle  kendine gelmeye başlıyor. Özellikle üretimin kuvvetlenmesi ile kıtlık sorununa çare bulan ingiliz toplumu ilerleyen yıllarda nüfusunu giderek artırmıştır. Bunun yanı sıra İngiliz işçisi kendi çağdaşlarına göre en zengin topluluktur. Ancak Engels bunun görünüşte olduğunu söylemektedir. Genelde artı değer olarak nitelendirilen sanayi gelirinin üst ve orta sınıfın kesesinde toplandığını alt sınıfın bir önceki jenerasyondan bile daha fakir olduğu tezini ortaya sürmektedir.

Açıkçası kitaptaki analizleri karşılaştırınca bende Engels gibi düşünmekteyim. İngiliz toplumunda vahşi kapitalizmin demografik yapıyı ilk yıllarda ezip geçtiği açıktır. Ancak zamanla bu vahşi evreden sonra kendine gelmeye başlamıştır. Bugün artan refahla birlikte İngiltere sosyal devlet karakterine kavuşmuştur. Bu karakterin gereğince halkın yaşam standartlarının geliştirilmesine verilen önem artmıştır. Üstelik bugün Britanya sanayi üretimini “outsorcing-dış kaynak” denilen yöntem ile ucuz işgücünün olduğu ülkelerde gerçekleştirmektedir. Eğitim ile giderek dönüşen İngiliz toplumu ise ağırlıklı olarak hizmet sektörüne kaymıştır. Devrimin ilk yıllarında büyük zorluklar yaşayan İngiliz halkının yeni jenerasyonları bugün o sefaletten epey uzaklaşmış gözükmektedir.

Devrimin ilerleyen süreçlerinde İngiliz sanayicilerinin yaşadıkları:

İngiliz ticaretinin köklü geçmişi sayesinde pazar arayışlarını başarılı sonuçlandırması İngiliz sanayisini ileri doğru itmiştir. İsveç demiri gibi ham maddeleri ucuza alıp işleyerek hem kendi sosyal sermayesini kuvvetlendirmiş hem de dünya pazarına hakim olmaya başlamışlardır. Demiryolları gibi risk oranı yüksek olan sosyal sermayeler bir çok burjuvayı iflas ettirse de sonuç itibariyle altyapıdaki bu güçlenmeler ham madde taşınma maliyetini ve dolayısıyla ham maddenin kendisini ucuza getirmiştir. Sonuç itibariyle uzun vadede İngiliz sanayicileri kar etmişlerdir. 

İngiliz sanayisi ve teknolojik dönüşüm

İngiliz sanayisinin teknolojik dönüşümü de incelenmesi gereken ayrı bir husus olarak gözüme çarptı. İngiltere’nin sanayileşmede öncü olması bir çok sorunla ilk kez kendisi karşılaştığı için başını çok belaya soksa da rekabet edecek kimse olmadığı için arz ettiği mamül maddeye kendisi fiyat biçebilmiştir. Bu da ingiliz sanayisini Dünya’da zirveye çıkarmıştır. Ancak teknolojik gelişmede geleneksel yapısından dolayı çok tutucu kalmışlardır. Amerikan sanayisi ile karşılaştırdığımda emek gücü sıkıntısı çeken Amerikalıların her türlü teknolojik gelişmeye açıklığı onları ekonomik büyüme konusunda öne geçirmeye başlamıştır. Hatta Alman eğitim sistemi bile İngilizlerden daha açık görüşlü olduğu için bir çok buluşu geliştirip sanayi alanında üretimde hızlanmıştır. Her şeye rağmen 1850’de yapılan fuardanda anlaşıldığı üzere İngiliz teknolojisi diğer tüm rakiplerine göre çok öndedir. Üstelik pazarları kapmış olması, kökleşmiş banka yapısıyla , toplumsal emek gücünü kullanma tecrübesiyle, siyasi yapılanması ile İngiliz toplumu sanayileşmede öncü lokomotif olmuştur. 

İngiliz sanayisi ve pamuklu dokuma

Devrimin ilk yıllarında pamuklu dokumanın İngiliz piyasasında teknolojik gelişmeler sayesinde nasıl yer kazandığını görmekteyiz. Ancak bu benim de fark ettiğim gibi enteresan bir durum. Zira İngiliz pamuk endüstrisinin bağlı bulunduğu pamuk ham maddesi iklimden ötürü İngiltere’de yetişmeyen bir ürün. Bu sebeple dokuma sanayisinin direnci ile karşılaşıyor başlarda. Ancak ham madde dışarıdan da geliyor olsa kar marjının yüksekliği ve pazar imkanları sebebiyle teknolojik yardımların da etkisiyle İngiliz sanayileşmesinin temel lokomotifi olmuş. İngiltere’nin Asya’da Hindistan sömürgesi uğruna Birinci Dünya savaşına girmesinin sebebini bu durumu fark edince kavrayabiliriz.

İngiliz sanayisi, alt yapı, enerji kaynağı, ham madde ve işçi ücretleri

Daha sonra demiryolu ve bina gibi alt ve üst yapı yatırımlarında önemli bir yere sahip olan demirin İngiliz sanayisini taşıdığı nokta ayrıca dikkat edilmesi gereken bir husustur. Tüm bu lokomotif üretim alanları için gerekli olan enerji ihtiyacı İngilizler için ayrı bir problemdi. İlk başta ormanları tüketmişler, daha sonra İskoç dağlarından çıkardıkları kömürleri kullanmışlar. Bu enerji kaynağının taşınması için gerekli olan taşımacılık teknolojisi de ihtiyaç sonrasında üretilmiş. Buharlı sanayileri İngiliz sanayisinin emeğe olan ihtiyacını azaltmış. Bu ilk başlarda İngiliz vatandaşları için acı verici sonuçlar doğursa da halkın yaşam standartlarında iyileşme imkanına izin vermiştir. Çünkü ingiliz burjuvası yaşam standartlarını iyileştirmek gibi bir kaygı giden bir sınıf değildi. Aksine halkın maaşlarında yapılan düzenlemenin halkı tembelleştireceğini düşünmekteydiler. Çünkü ihtiyacını kazananın çalışmayacağını bu sebeple üretimin aksayacağına inanıyorlar. Bu geleneksel bir vahşi kapitalizm güdüsüdür.

Oysa daha akıllı bir kapitalizm üreticinin de potansiyel bir tüketici olduğunu bilir. Zira biz fordizm tecrübesinden elde ettiğimiz bilgiler ışığında işçinin tüketici olarak potansiyelinin ekonomik büyümeyi ne denli etkilediğini gördük. İşçi; maaşları yükseltilirse artı değerden pay alıp tüketici konuma gelir. Bu da üretici için yeni pazar anlamına gelmektedir. Aslında günümüzdeki yapıyı düşündüğümüzde turbo kapitalizmin bunu nasıl kullandığını fark ediyorum. Ürettiği malı alt ve orta sınıfa tekrar satarak ona verdiği maaşı fazlasıyla geri alıyor. Fazlasıyla diyorum zira ; Günümüzün tüketici sınıfı üretilen bir malı alacak iktisada sahip olmasa da bankalardan aldığı kredilerle tüketimi her halükarda gerçekleştiriyor. Böylelikle uzun vadeli biçimde kapitalist sistemin banka ayağına borçlanıyor aynı zamanda bu borcu ödemek için işinde çektiği tüm ezaya rağmen özgürlüğünü burjuvaya satmış oluyor. (Haciz korkusu, mülkiyet ile köleleşen toplumsal sınıflarımız…)

Sanayi devriminin sebep olduğu “düşünce ekolleri”

Tüm bu süreçlere bir de teorisyenlerin perspektifinden baktığımda iki düşünce okulunun gelişmiş olduğunu görüyorum. Engels,Marks,Toynbe gibi düşünürler tarafından benimsenen kötümser görüşe göre İngiltere’de sanayileşmenin ilk safhası bazılarına refah getirmesine rağmen çalışan yoksul kesimin hayat standartlarında net bir kötüleşmeye yol açmış. Clapham, Ashton, Hartwell tarafından ileri sürülen iyimser görüşe göre ise ekonomik değişme bazı işçileri huzursuz ve rahatsız etmesine rağmen onların çoğunluğu düşen fiyatlardan  daha düzenli istihdamdan ve yükselen bir hayat standardına kavuşmak için geniş kazanç fırsatlardan yararlanmıştı.

Tartışma elbette politik önyargıların yol açtığı miyopik görüşlerle bulandırılmaktadır. Proleteryanın acıları ile ilgilenen sol kanat yazarları kötümser görüşü benimserken, kapitalist teşebbüsün üstünlüklerine inanan sağ kanat yazarlarının iyimser görüşü tutması yaygın bir durumdur. Dünya genelinde zaman ve mekan değişse de bu miyobik durum süregelen bir kısır döngüdür. Ancak şu bir gerçek ki İngiltere’nin bu acılı dönüşüm tüm sancılarına rağmen uzun vadede milli bir kalkınmayı gerçekleştirmiştir. Ekonomik olarak büyüme, toplumsal dönüşüm, şehir yapısındaki değişim ülkenin genel olarak geçirdiği modernizasyon başarısı 2020 yılından açıkça görülmektedir. Tabi ki büyük çarpıklıklar hala devam etmekle birlikte dünyanın birçok bölgesine göre daha iyi yaşam standartlarına, güvenilir bir ekonomiye, sürdürülebilir bir geleceğe sahip durumdalar.

İlk sanayi İnkılabı – Phyllis Deane‘in kitabındaki İngiltere’nin sanayi sürecinden örnek almamız gerekenler

Bu tecrübeleri boyunca yaşadıkları ekonomik, sosyal, ahlaki krizleri iyice analiz ederek ülkemiz ile ilgili durumla kıyaslama yapmak bizim için çok önemlidir. Zira üretim yapmak yerine rant üzerinde yapılan ticari bir ülke olmamızı engellemek istiyorsak yaşayacağımız durumları anlayıp 2020 yılının yapılarıyla karşılaştırmak zorundayız. Milli üretim yapan ekonomi ile iç pazara hakim olduktan sonra dış pazara açılarak mamül madde ürünlerimizden elde ettiğimiz kar marjını maksimize etmek temel hedefimiz olmalıdır. Bu sebeple ülkedeki asgari ücretlerde artışı, halkın refah seviyesini arttırarak sınıflar arasında açılan ekonomik makası daraltabiliriz. Böylelikle sosyal yapılara nefes aldırarak yaşayabileceğimiz krizlerin önüne geçebiliriz. Ufuk açıcı bu İlk sanayi İnkılabı – Phyllis Deane kitabından öğrendiklerimizi Marx, Adam Smith, David Ricardo, David Harvey, Keynes, Piketty gibi yazarlardan yaptığımız okumalar ile bağdaştırabiliriz. Ayrıca bu İlk sanayi İnkılabı – Phyllis Deane kitabından Leo huberman’ın sınıfsal analizleri ile bağdaştırılabilecek bir çok ortak nokta bulunmaktadır.

Son olarak sanayi devriminin toplumsal, politik krizleri gözümüzde daha iyi canlandırabilmek için “Ziemia Obiecana/Vaatler ülkesi” adlı filmi izlemenizi tavsiye ediyorum. Böylelikle gerekli okumaları da yaparak sürece dair daha aydın bir analiz bilgisine sahip olunabilir.

İnceleme Yazısı: Batının Günah Çıkarması İçin Yapılmış Dizi: Genç Papa (The Young Pope)

The post “İlk Sanayi İnkılabı – Phyllis Deane” Kitap Analizi ile Sanayi Devrimi appeared first on Ütopik Dünya.