Unutmadım!

Unutmadım. Duygularımla hareket etmeyi yegane amaç belirlemiştim. Bunun ne zararı olabilirdi ki, şu kısacık yaşamda? Acı çekmeye geldiyse ruh, mantığı devreye sokmanın acıyı daha da katlanılmaz kılacağını görmüyor insan. “Bir dakika fazla mı ileri gittim acaba denemeye başlarken. En iyisi tekrar başlamak” Unutmadım. Duygularımı bir türlü es geçemiyordum. Zararı olmayan bir takım kararlardı sadece. “Geçişken bir metin oldu sanki.” Unutmadım. Yaşamıma, karşılaştığım olaylar mantığı adapte etmeme sebep oldu. “Ne diyorum yahu ben? Alt tarafı bir deneme yazacaktım kendi halimde.”

Önce gözlerimi kapadım. Ayla Erduran eşlik ediyordu zamana. Kenara itilmiş insanların sesleri işitiliyordu uzaktan. Huzuru yakalamıştım bir an. Belki de bu idi yaşam. Unutulmaz anı yaşarken devrik cümleler kurmaktı(!)