Her şeyi ile akışta olduğumuz bir olaylar silsilesi devam ediyor. Bu devamlılığı doğru şekilde yönetirsek bize fayda sağlayabilir.

The post Yaşaman Renkleri Üzerine I Kısa Notlar Serisi appeared first on Ütopik Dünya.

Bu gerçeklik algısının ne yazık ki her zaman farkında olamıyoruz. Olmamamız da gerekir. Her anı bu derece farkındalık ile yaşasak sanırım birçok açıdan çıkmaz bir sokağa girmemiz kaçınılmaz olacaktır. (Tabii bu da bir varsayımdan ibaret. 🙂 ) Her anın tadını çıkarmak hakkımız fakat bir de bazı durumların dişlinin bir çarkı gibi ilerlemesi gerektiği gerçeği var. Şöyle bir düşünelim. Hoşumuza gitmeyen fakat mecburen yaptığımız gibi olaylar vardır. Bu olayların üzerine tüm farkındalığımız ile gidersek muhtemelen işin sonunu getirmekten vazgeçebiliriz. Bu durumdan kurtulmak için de algılarımızı nispeten kısıtlar ve olayı gerçekleştiririz. Örneğin, insanlar fotokopi çekmeyi sevmiyor olabilir. Günlük tabir ile bu konu bize ayak işi gibi gelebilir. Fakat tüm gerçeklik ile birlikte bunu ortaya koymak zorundaysak çok fazla zaman kaybetmeden gidip o fotokopiyi çeker ve eylemi sonlandırırız.

Yaşam da kimi durumlarda tam olarak böyle. Çok fazla zihnimizi yormadan gerçekleştirdiğimiz zincirler yuvası. Bizim için asıl önemli olan ise bu zincirlerin yaşamımız üzerindeki yoğunluğu. Sanırım tam da o zaman mutluluğun derecesi ortaya çıkabilecektir…

The post Güne Başlamak I Kısa Notlar Serisi III appeared first on Ütopik Dünya.

Düşünceler hiç durmadan akıp gitmektedir artık.

O akışa kendini kaptıran birey ise zihnini bir an olsun susturamayabilir.

Fakat bir yandan da bu durumdan haz duyuyor olabilir.

Bir yandan da kendini büyük bir bilginlikle diğer insanların üzerine koyma olasılığı taşır. Birçok şeyi o düşünmekte ve yanıtlar aramaktadır. Diğer bireylerin ise bu durum zerre umurunda değildir. Sahi bilgelik bu mudur?

Gereğinden fazla düşünüyor olmak bizleri diğer insanlara nazaran daha bilge bir pozisyona sokar mı?

Ne çok bilir insan. Ne çok iddiası vardır her şeye dair…

The post Düşünmek I Kısa Notlar Serisi appeared first on Ütopik Dünya.

Dijital dünyanın veri çöplüğü içerisinde yer alacak milyonlarca cümle…

Ne demek istediğini bilmeyen,

Yalnızca satırlardan ibaret olan cümleler.

Gerçekten her şeyi en açık haliyle anlatma kaygısı ile yaşama devam edilmeli midir?

Şu anda varız ve var olmaya devam ediyoruz. birkaç tuşa basarken etraf karanlık. Kimileri uykularında zihinlerini çözümleyerek dinlendiriyor, kimi okuyor, kimi ise teknoloji ile haşır neşir. Herkesin bitmek bilmeyen bir eylemselliği var.

Bunun sonucunda ulaşmamız gereken bir hedef mi var? Yoksa bitmek bilmez bir kuyudan mı ibaret yalnızca?

The post Gecenin Sessizliği I Kısa Notlar Serisi appeared first on Ütopik Dünya.

Bireyin günlük yaşam planlamasını gerçekleştirirken harcadığı zamanında farkında olması öncelikli gereklilikler arasında yer alır. Bizler eğer günlük yaşantımızda gerçekleştirdiğimiz eylemlerin sıralamasını ve süresini oturtursak farkında olmadan öldürdüğümüz zamanların da farkına varabiliriz. Bu farkındalık ile beraber günlük ihtiyaçlarımız doğrultusunda üretimini sağlayacağımız içeriği belirlemek bir diğer aşamamız arasında yer alıyor.

Üreteceğimiz içeriğin konusu ne olacak?

Bu içeriği neden üretmek istiyoruz?

Kimlere hitap edeceğiz?

Konsept içeriğini nasıl oluşturacağız?

gibi sorular sorarak içerik konumuzu belirlemeye başlayabiliriz.

Son aşama olarak içeriğimizi üretmeye başlamalıyız. İçeriğimizin sürdürülebilir olabilmesi için rutinimizi belirleyelim. Her gün mü yazacağız? Haftada 2 gün mü yazacağız? Kaç kelime yazacağız? Bu konuları da belirledikten sonra bizlere kalan tek şey yazmak olacaktır… 🙂

İçeriğiniz bol olsun

The post İçerik Oluşturmak Üzerine appeared first on Ütopik Dünya.

Kendi gibi kahve yudumlayan diğer insanlar onun ile kimi zaman göz göze gelse de çok sürmeden gözlerini kaçırıyordu. Bu derece belirsiz bir dönemde anlaşılan kimse başına bir bela açmak istemiyordu. Fakat onun gibi yalnız oturan ve çevresini gözlemleyen bir kişi ile göz göze geldi. Bu rekabet içerisinde kimse geri adım atmıyor gözlerini farklı bir yöne çevirmiyordu.

Göz göze geldiği adam sandalyesini sırtı ile geri iterek olduğu yerden kalktı. Durum git gide kızışıyor gibiydi. İçtiği kahve fincanını yanına almadan onun masasına doğru yöneldi. Artık ikisi de ayakta birbirine bakmaya devam ediyordu. Birbirleri arasında bir adım mesafe kala ikisi de durdu. Yalnızca gözlerinin içine bakıyor ve sessiz mekanın ortasında duruyorlardı. Görenler kovboy filmlerinden fırlamışçasına dikkat kesilmiş, olacakları büyük bir heyecan ile bekliyordu.

Birinin ya ilk hamleyi yapması ya da pes etmesi gerekiyordu. Bakışları ile ortamı rahatsız eden sanrı gülümsemeye başladı. Fütursuzca gülümsemekten kendini alamıyordu. Sinirleri bozulmuştu. Ne olmuştu da kendini bu duruma sokmuştu? Gülümseme git gide kendini kahkahaya bırakmıştı. Fakat rekabetin diğer tarafı bakışlarını kaçırmadan onu süzmeye devam ediyordu.

O ise olaydan sıyrılmanın tek yolunun hiçbir açıklama yapmadan yola bakması gerektiğini hissedercesine kahkaha atarak döndü ve cam kapıya yöneldi. Adımlarını bir an olsun duraksamayacak şekilde hazırlamış, 17. adımda cam kapıya ulaşmıştı. Kapıyı bir hamlede açarak kendini dışarı attı. Kahkahalar atarak şehrin kalabalığı arasında gözden kaybolmaktan başka bir çare bulamamıştı…

The post Sanrı – IV appeared first on Ütopik Dünya.

Heyecan ile filmini izlemeye devam ederken mutfaktan bir çıtırtı duydu. Ne kadar dikkat ile izliyor olsa da içerisinde bir kuşku oluşmuştu bir kere. Birkaç dakika hiçbir şey olmamış gibi filmine devam etmek istedi fakat içinden bir ses, içeriden gelen çıtırtı sesinin derin kaynağını merak ediyordu.

Eline televizyon kumandasını alarak filmini durdurdu ve üzerindeki yıllardır değiştirmeye kıyamadığı yumuşak battaniyesini kenara atarak kalktı. Hızlı adımlar ile mutfağa gitmek istese de içerisindeki korku onu aşama aşama durdurmaya yetiyordu.

Mutfağın kapısına geldiğinde kapı koluna elini götürdü ve birkaç saniye bekledi. Açıp açmamak konusunda kararsızdı. Korkacak ya da bu kadar bekleyecek ne vardı? diye içinden geçirdi. Kapıyı büyük bir hışım ile açarak mutfağa giriş yaptı. Saniyeler içerisinde mutfağın ışığını da açmıştı.

Dün ki yemeğinden kalan kirli tabaklardan başka bir şey göremiyordu. Bir süre tabaklara dalarak olduğu yerde kalakaldı. Nasıl bir yaşamdı bu? Hiçbir anlamı olmadan sadece bir filmin heyecanı ile süregelen bir yaşam.

Kafasını yukarı aşağı sallayarak mutfağın ışığını kapattı ve kendini tüm ağırlığı ile kanepeye bıraktı. Kumandanın tuşuna basarak filmini izlemeye devam etti….

The post Sanrı – III appeared first on Ütopik Dünya.

Gördüğü tadilatlardan bıkmış olan kaldırımlarda kendi de zihnini biraz olsun başka bir şey ile oyalayabilmek için çizgilere basmadan yürüyordu. Bilmesine rağmen itiraz etmeden bu oyunu sürdürüyordu: Ayağı kaldırım taşının çizgisinden çok daha büyüktü.

Yaptığı zihin oyunu ile ilerlemeye devam ederken bir noktada durmak zorunda kalmıştı. Kaldırım taşları yerinden sökülmüş ve bir şerit ile çevrilmişti. Anlaşılan belediyenin bir başka oyunuydu bu. Yine de tüm bu duruma itiraz etmeden bir can hakkının yandığını düşünerek kaldırımın diğer kısmına geçti. Geriye 2 canı kalmış, o ise tüm dikkati ile kaldırım taşının çizgilerine dikkat ederek yürüyordu…

The post Sanrı – II appeared first on Ütopik Dünya.

Not defterinin kağıtlarını yavaş yavaş çevirmeye devam etti. Yalnızca bugün 23 sayfa teori ortaya koymuş ve bir rapor hazırlamıştı. Bu günlük ürünü koymak için yaklaşık 16 saatini masa başında geçirmek zorunda kalmıştı. “Kimin umurunda ki?” diye geçirdi içinden. Bu soru onun için yaptıklarını tamamen değerli bir hale getirebilecek ya da tamamen değersizleştirebilecek tehlikeli bir soruydu. İnsanlar bir yandan gündelik yaşamını mutlu ya da mutsuz bir şekilde devam ettiriyordu. O ise tüm akıcılığı kenara bırakmış sürekli kürek çekiyor gibi hissetti. Ardından bir gerçekliğin farkına vardı. Düşündüğü bu günlük işler onu asla mutlu etmeyecek ve gerçekliği arama yolunda onun doyum noktasına ulaşmasına yardımcı olmayacaktı.

Böyle bir sanrı içindeydi…

The post Sanrı – I appeared first on Ütopik Dünya.